Bazı meslekler okul sıralarında, bazıları ise bir ustanın yanında öğrenilmeye başlar. Benim şeflik hikâyem ise çok daha önce, henüz bunun meslek olduğunu bile bilmediğim çocukluk yıllarımda başladı. 

Küçük kaplar, tabaklar, kaşıklar... Bazen hayalimde kurduğum bir mutfak, bazen elimdeki birkaç malzeme ile hazırladığım küçük sofralar. Kendimce yemekler hazırlıyor, onları özenle sunumluyor ve bundan tarifsiz bir mutluluk duyuyordum. 

Ne gastronomi, ne şef ceketi... İkisinin de ne olduğundan habersizdim o zamanlar... Bildiğim tek şey, mutfakta yaptığım her şeyin benim için çok özel olduğuydu. 

Yıllar geçti... Öğrendim, yoruldum, bazen yeniden başladım ama mutfağa her döndüğümde kendimi ait olduğum yerde hissettim. Bugün geriye dönüp baktığımda anlıyorum ki çocukken oynadığım o oyunlar aslında geleceğimin küçük provalarıymış. Minik ellerimle hazırladığım o hayali tabakların yerini gerçek reçeteler, gerçek tabaklar, gerçek sofralar aldı. Ama değişmeyen tek şey var: o küçük kızın heyecanı hâlâ benimle. Şef ceketini her giydiğimde, mutfağa her girdiğimde ve hazırladığım bir tabağı insanların karşısına her koyduğumda, çocukluğumdan bir parça da bana eşlik ediyor. 

İşte şeflik yolculuğum tam olarak böyle başladı. Önce bir çocukluk oyunu, sonra büyük bir merak, ardından vazgeçemediğim bir tutku ve sonunda hayatımın en güzel yolculuğu oldu. 

Bugün Eğitmen Şef Betül Aykut olarak hâlâ öğreniyor, öğretiyor, üretiyor ve hayallerime yürüyorum.

Peki sizin küçükken en çok oynadığınız oyun hangisiydi? 

                              Sevgiyle kalın…

                     Eğitmen Şef Betül Aykut